Zwarte band (mijn 1e Dan examen)

zwarte bandToen ik begon met Aikido durfde ik niet eens te denken aan het behalen van de zwarte band. De moeilijkheid van de bewegingen en mijn ‘motorisch onvermogen’ om deze correct uit te voeren hielden mij teveel bezig om daar ook maar even aan te denken. Natuurlijk is er het nodige verbeterd in de afgelopen jaren, maar toen december bleek dat de zwarte band examens in maart waren en niet in mei (dus twee maanden vroeger dan ik dacht) moest ik wel even slikken.

De trainingsfrequentie werd opgeschroefd en de diverse bewegingen voor de zwarte band werden s ‘avonds ook thuis in de huiskamer nog eens overgedaan. Eerlijk gezegd ging het trainen voor de zwarte band in januari uitermate slecht. Elke beweging die ik inzette voelde vanaf de eerste stap, draai, greep niet goed aan. Hoe goed de begeleiding van de leraar en de belangenloze inzet van mijn trainingspartner(s) ook was. Het ging voor mijn gevoel op een gegeven moment zelfs zo slecht dat ik besloot dat wanneer er in de eerste week van februari geen verbetering optrad, ik het zwarte band examen zou afzeggen. Gelukkig ging het in februari beter en ik besloot om ‘leeg’ naar het zwarte band examen te gaan en er het beste van te maken.

Nu sta ik al niet bekend als een zenuwpees, maar ik was (vanaf begin februari) in de verste verte niet zenuwachtig om zwarte band examen te doen. Zelfs toen het zwarte band examen begon had ik nergens last van. Nu kun je zeggen dat dat mooi meegenomen is, maar al die opgespaarde zenuwen kwamen er halverwege het examen uit (en dat voelde op dat moment niet echt prettig aan). De examendag zelf begon ik met een goed gevoel, ik was goed uitgerust en had er echt zin in. Met een aantal mensen (nog bedankt voor jullie steun) vertrokken we vanaf de sportschool richting de examenlocatie, waar we eerst wat dronken en daarna begon het grote feest.

Het zwarte band examen

Als eerste was een van mijn medeleerlingen  aan de beurt en die zette een mooi zwarte band examen neer waarvan de uitslag alleen maar geslaagd kon zijn. Hij had zijn zwarte band! Hierna had ik nog even rust, maar toen moest ik toch echt de mat op… O.k, een lichte spanning melde zich aan. Maar wat er ook zou gebeuren, aan mij of mijn trainingspartner(s) zou het niet liggen. Na een aantal te-hodoki’s kwam het nage waza, tot zover voelde het goed aan. Toen kwamen de aanvullende technieken en halverwege…paniek, ik kreeg het met geen mogelijkheid voor elkaar om een door de jury gevraagde techniek te laten zien. Misschien dat iemand van de toeschouwers nog weet welke techniek dat was, ik weet het niet meer.

Elke techniek die de jury hierna vroeg voerde ik met knikkende knieën en tunnelvisie uit. Mijn ademhaling leek ook nergens meer op. Ik hoorde in de verte iets over tweede aanvaller en randori, en voor ik het wist mocht ik gaan zitten en werd mij de vraag gesteld of er nog iets was wat ik de jury wilde laten zien. Ik koos eieren voor mijn geld en bedankte voor de eer. De jury begon aan het eindoverleg, mijn twee trainingspartners kwamen naast me zitten, iets wat me een goed gevoel gaf. Het eindoverleg duurde voor mijn gevoel een minuut of vijf terwijl het er in werkelijkheid maar een minuut of twee waren. Ik werd naar de jurytafel geroepen en toen kwam het verlossende woord…geslaagd! Ik moet eerlijk zeggen dat ik pas de volgende les echt begon te beseffen dat ik de zwarte band gehaald had.

Dat een 280 cm lang zwart gekleurd stukje stof zoveel kan betekenen…

Meer weten over Dan-graden? Kijk dan hier!